Schorzenia gruczołu krokowego u psa zestawione zostały poniżej, według częstotliwości występowania: Łagodny rozrost gruczołu krokowego (dotyczy ponad 80 % psów powyżej 5 roku życia) Zapalenia gruczołu krokowego: ostre lub przewlekłe, najczęściej związane z łagodnym rozrostem prostaty. Torbiele. Cysty. Metaplazja komórek Gruczolak, guz nadnercza, zmiany mikro- i makroguzkowe nadnerczy. Takie rozrosty są najczęstszą formą zmian w obrębie kory nadnerczy. U osób dorosłych najczęstszym typem guza jest gruczolak. U dzieci zazwyczaj rozpoznaje się raka nadnerczy. Gruczolak może wywodzić się z każdej warstwy kory nadnerczy. odruch wymiotny bez wymiotów (ewentualnie samą pianą); psu często się odbija; dyszenie; dziwne odgłosy z jelit; błony śluzowe zwierzęcia są blade. Nie jest jednak tak, że powyższe zachowania i sytuacje występują w określonej kolejności czy częstotliwości i bezpośrednio nie muszą wcale wskazywać na rozszerzenie żołądka. Twój pies może nie wykazywać żadnych objawów choroby, dopóki choroba nie osiągnie zaawansowanego stadium. Następujące objawy są zwykle widoczne tylko wtedy, gdy rak wątroby psa jest w zaawansowanym stadium: Letarg. Osłabienie. Utrata apetytu (anoreksja) Bladość (anemia) lub zażółcenie (żółtaczka) skóry. Utrata masy ciała. Chociaż uważa się, że schorzenia dotykają starsze psy, to ta przypadłość może się trafić w każdym wieku. Przyczyną zapalenia trzustki psa może być właśnie refluks, który jest powiązany z pracą żołądka. Objawem zapalenia przełyku może być nadmierne jedzenie trawy przez psa, a w poważnych przypadkach poranne wymioty. Dieta dla osób z gruczolakiem jelita. Jednym z czynników ryzyka rozwoju nowotworów jelita grubego jest dieta uboga w błonnik i węglowodany oraz bogata w tłuszcze. Zatem dieta bogata w błonnik pomoże nam nie tylko zachować prawidłową pracę jelit, ale również zmniejszy ryzyko rozwoju nowotworów jelita grubego. . Rak u kota to poważna sprawa. Najczęściej spotykane nowotwory u kotów to nowotwór listwy mlecznej, mięsak poszczepienny i chłoniaki. Dwa pierwsze to niestety najczęściej zmiany złośliwe, prowadzące szybko do przerzutów, zbyt późno wykryte, gdzie nawet zabieg chirurgiczny nie uratuje życia zwierzęcia. Jak im zapobiegać? Nie ma nic lepszego niż profilaktyka: badania okresowe kotów, szczepienia nie za często i tylko te potrzebne, szybka reakcja i szybkie podjęcie leczenia w przypadku podejrzenia zmian o charakterze rakowym oraz – sterylizacja kotek. Rak listwy mlecznej Najlepiej jest zapobiegać rozwojowi raka listwy mlecznej, czyli – sterylizować kotki i nie stosować antykoncepcji hormonalnej. Ideałem jest sterylizacja wykonana jeszcze przed pierwszą rujką – wówczas praktycznie do zera spada ryzyko zachorowania kota na raka sutka. Znane są przypadki, gdy nawet jednorazowe podanie zastrzyku hormonalnego zaskutkowało rozwojem nowotworu. Dawki hormonów podawane w tygodniowych lub półrocznych dawkach w celach antykoncepcyjnych są prawdziwymi bombami. Starsze niesterylizowane kotki też są bardziej zagrożone rozwojem raka sutka. Co robić, gdy guzy na sutkach już występują? Ratunkiem może być natychmiastowy zabieg usunięcia całej (albo obu) listwy mlecznej ze sporym zapasem zdrowej tkanki. Niestety w tym stadium bardzo często komórki rakowe są już rozsiane po całym organizmie. Nowotwory sutka są zmianami bardzo złośliwymi. Wybitnie szybko dają przerzuty do płuc, w miesiąc-kilka miesięcy po radykalnej mastektomii kot zaczyna szybko się męczyć, pojawią się rosnące szybko problemy z oddychaniem – to właśnie efekt przerzutów, niszczących płuca i w sposób postępujący zmniejszający ich powierzchnię. Kot zaczyna się dusić. Na tym etapie niewiele można pomóc, poza leczeniem paliatywnym i wyczuciem momentu, gdy „to już”, gdy dalsze czekanie oznacza śmierć przez uduszenie, a jedyna pomoc dla kota to eutanazja. Czy to przekonało was, że zabieg sterylizacji to nie fanaberia ale konieczność, nawet jeśli kotka nigdy nie wychodzi z domu i nie ma niekastrowanych kocurów do towarzystwa? Mamy nadzieję, że poszczepienny/poiniekcyjny Drugi rak u kota pod względem częstości występowania to mięsak poszczepienny, zwany też mięsakiem poiniekcyjnym. Większość z mięsaków poiniekcyjnych to niestety także zmiany bardzo złośliwe. Mogą rozwinąć się po niektórych rodzajach szczepień, np. przeciw wściekliźnie czy białaczce (szczepionką z adjuwantem), ale znane są przypadki, gdy zapoczątkowały je inne częste wkłucia igłami a nawet czipowanie (jeden odnotowany przypadek). To dlatego zaleca się szczepienia nie w kark, ale w kończynę tylną – w razie rozwoju guzka, łatwiej jest usunąć samą zmianę lub amputować łapę niż usuwać płat skóry i mięśni z karku. Dlatego też obecnie nie zaleca się zbyt częstych szczepień czy też niepotrzebnego szczepienia kotów niewychodzących przeciw wściekliźnie czy kociej białaczce wirusowej. Postępowaniem z wyboru w przypadku mięsaków jest jak najszybsze chirurgiczne usunięcie zmiany ze sporym zapasem zdrowej tkanki, zbadanie histopatologiczne wycinka pod kątem złośliwości, plus dalsze okresowe badania, czy nie pojawiają się wznowy. Im szybciej nastąpi usunięcie zmiany, tym większa szansa na zdrowie pupila. Istotny jest czas i radykalność zabiegu. Przerzuty, jeśli się pojawią, podobnie jak w raku sutka obejmują płuca – kot zaczyna się dusić. Chłoniak Chłoniak lub chłoniakomięsak jest chorobą nowotworową układu limfoidalnego, która pierwotnie atakuje węzły chłonne i/lub narządy wewnętrzne, takie jak wątroba i śledziona. Nie stwierdzono skłonności rasowych u kotów w kierunku rozwoju tego nowotworu. U kotów zakażonych wirusem białaczki kociej (serologicznie „dodatnich”) chłoniak pojawia się w wieku 3-5 lat, natomiast u zwierząt wolnych od białaczki (serologicznie „ujemnych”) – w wieku 7-10 lat. Klasyfikacja chłoniaków ze względu na przyczynę przyczyna wirusowa – chłoniak białaczko-pochodny – występuje u kotów zakażonych wirusem białaczki przyczyna genetyczna karcinogeny – pewne czynniki chemiczne, fizyczne i wirusowe mogą wpływać na wystąpienie chłoniaka. Klasyfikacja chłoniaków w zależności od umiejscowienia postać rozsiana (wieloogniskowa). Najczęściej spotykana forma u psów. Uogólnione powiększenie węzłów chłonnych. Pozostałe objawy są niespecyficzne – brak apetytu, spadek masy ciała, zwiększone pragnienie i oddawanie moczu, apatia. Często stwierdza się powiększenie wątroby i śledziony. postać pokarmowa. Objawy – wymioty, biegunka, spadek masy ciała, apatia. postać śródpiersiowa. Objawy ze strony układu oddechowego, obrzęki obwodowych części ciała. U 40-50% psów występuje jednocześnie hiperkalcemia (nadmiar wapnia we krwi). Inne możliwe objawy to zwiększone pragnienie i oddawanie moczu, brak apetytu, osłabienie. postać skórna. Pojedyncze lub liczne zmiany skórne, mogą przypominać inne choroby skóry – np. łojotok, pęcherzycę lub ropne zapalenie skóry. Początkowo wyglądają jak swędzące wypryski, stopniowo zaczynają przybierać formę guzów. U 50% zwierząt występuje świąd. postać zewnątrzwęzłowa. Może dotyczyć oczu, centralnego układu nerwowego, kości, serca, nerek, pęcherza moczowego, jamy nosowej. Rozpoznanie chłoniaka Rozpoznanie chłoniaka opiera się na dokładnym wywiadzie i badaniu klinicznym oraz badaniach dodatkowych, takich jak badanie krwi, badanie histopatologiczne węzła chłonnego, badanie szpiku kostnego oraz badania obrazowe (RTG, USG). Ostateczne rozpoznanie daje dokładne badanie histopatologiczne. Chłoniak jest nowotworem ogólnoustrojowym, atakuje układ krwiotwórczy. Nie da się go wyciąć. Jedyną możliwością walki z nim jest chemioterapia. Na szczęście te akurat komórki nowotworowe bardzo nie lubią chemii i już po pierwszych kroplówkach węzły chłonne zmniejszają się. Łagodne objawy uboczne chemioterapii zdarzają się często. Zwierzaki kilka dni po podaniu leków mogą mieć gorszy apetyt, mogą być trochę słabsze i mogą zareagować lekką biegunką. Poważne objawy uboczne zdarzają się rzadko, najczęściej tylko na początku, gdy dochodzi do tzw. ostrego zespołu rozpadu guza. Rozpadające się komórki nowotworowe uwalniają dużą ilość substancji toksycznych, co prowadzi do objawów chłoniaka Chłoniaki dość dobrze poddają się leczeniu chemią. W przypadku kotów podjęta terapia może wydłużyć życie kota nawet o rok. I jest to życie niemal w pełni komfortu. Niestety, u kotów chłoniaki są śmiertelne. Warto wiedzieć, że koty z reguły dobrze znoszą chemioterapię. Natomiast jest stosunkowo niewiele ośrodków wyspecjalizowanych w prowadzeniu pacjentów onkologicznych. Nieleczone psy i koty z chłoniako-mięsakiem przeżywają średnio 4-6 tygodni, podczas gdy u 75-90% leczonych psów i kotów objawy prawie całkowicie się wycofują i zwierzęta żyją w dobrym stanie nawet 6-12 miesięcy. Czasem dłużej. Najczęściej po kilku lub kilkunastu miesiącach chłoniak wraca. Jak dużo czasu dostanie pacjent zależy od rodzaju chłoniaka, od wieku pacjenta i od momentu wprowadzenia leczenia. Najczęściej chłoniaki są „podleczane” sterydami albo właściciele czekają, aż węzły chłonne same się zmniejszą. Bo na początku choroby psy i koty czują się znakomicie! Gdyby nie niepokojące „guzki” na gardle można by uznać, że zwierzak jest zupełnie zdrowy. Znanych jest wiele schematów leczenia chłoniaków, różnią się one składem podawanych leków oraz częstotliwością i drogą podawania. O doborze odpowiedniego schematu decyduje kilka czynników: Koszty leczenia – chemioterapia łącznie z dodatkowymi czynnościami jej towarzyszącymi (katetery dożylne, kontrolne badania krwi itp.) jest kosztowna. A im nowocześniejsze schematy leczenia, prowadzące do dłuższej remisji, tym koszty leków są większe. Czas – bardziej rozbudowane schematy leczenia wymagają od opiekuna zwierzęcia większego nakładu czasu. Objawy uboczne – już pierwsze badania mogą wykluczyć stosowanie jednych leków, a wskazywać na inne. Leki stosowane w terapii nowotworów mogą działać toksycznie na niektóre narządy, jednak korzyści z ich stosowania przewyższają znacznie ryzyko. Często złożone programy lecznicze niosą większe ryzyko działań ubocznych, ale też dają dłuższą remisję. Doświadczenie lekarza prowadzącego – podawanie dożylne leków cytostatycznych wymaga dużej wprawy (duża toksyczność nawet po kontakcie miejscowym!), ważne jest doświadczenie lekarza w prowadzeniu pacjentów z chłoniakiem. Czy chemioterapia jest dużym zagrożeniem dla domowników? Leki stosowane w chemioterapii są szkodliwe, ale przy wprowadzeniu kilku podstawowych zasad ich szkodliwość jest ograniczona do minimum. Większość leków jest stosowana w bardzo niewielkich dawkach. Leki potencjalnie szkodliwe są podawane z niską częstotliwością. Leki są wydalane w niewielkich ilościach różnymi drogami. Unikanie bezpośredniego kontaktu z wydalinami i wydzielinami leczonego zwierzęcia (kał, mocz, wymiociny, ślina) wystarczy do zapewnienia sobie i domownikom bezpieczeństwa (czyli sprzątanie po pupilach w jednorazowych rękawiczkach, unikanie wylizywania twarzy i wyprowadzanie na siku poza ogródek, szczególnie, jeżeli w domu są raczkujące po trawie małe dzieci).Rak u kota – co powinno wzbudzić nasz niepokój? Kiedy należy udać się do lekarza wet-onkologa? O tym opowiada na swoim blogu Maja Ingarden z lecznicy Therios, konsultująca zwierzęcych pacjentów onkologicznych: „Właściciel trafia do mnie wraz ze zwierzęciem nie jak zobaczy guzka… Nawet nie jak dostanie rozpoznanie histopatologa… Ani nie jak zmiana jest pięć razy większa niż na początku… Otóż właściciel w większości sytuacji przyjeżdża do onkologa jak do cudotwórcy, jak nowotwór jest już rozsiany po całym organizmie, guzy nieoperacyjne, kości przeżarte na wylot, a w szpiku nie ma ani jednej komórki nie-nowotworowej. Pomyślcie, kiedy sami popędzilibyście do onkologa. Jak guz ma wielkość arbuza? Czy jak rak przedziurawi podniebienie na wylot? Czy jak już nie możecie oddychać płucami zajętymi przez przerzuty? Czy może jednak wcześniej, na etapie małego guzka lub kilku „podejrzanych” komórek we krwi? Onkolog, aby mógł wygrać walkę z rakiem, musi podejmować decyzje wcześnie. Czasami mały, niewinnie wyglądający guzek, jak nie zostanie od razu potraktowany „armatą” zabije pacjenta. Przykład: mastocytoma, nowotwór złośliwy, który nawet przy średnicy 2 mm powinien być usunięty z 3-centymetrowym zapasem tkanki. Lekarz pierwszego kontaktu „przypali” laserem. Lekarz onkolog zrobi dziurę jak po granacie. Inny przykład: mięsak poszczepienny u kotów. Guziczek 1-centymetrowy często wokół ma całkiem spory szpaler komórek nowotworowych. Kot przechodzi jeden, drugi zabieg. Guz odrasta. „Ratunku, co robić?” pyta właściciel. Na tym etapie niewiele, często zostaje już tylko paliatywna chemioterapia i liczenie na łut szczęścia. Wnioski? Specjalistycznym leczeniem powinien zajmować się specjalista. Są ośrodki, które patrzą na pacjenta onkologicznego onkologicznie, stosują chemioterapię odpowiednią do rodzaju nowotworu i mają doświadczenie w leczeniu paliatywnym. Skierowanie pacjenta na leczenie onkologiczne NIE PRZYNOSI UJMY ani lekarzowi, ani właścicielowi, ani tym bardziej zwierzakowi… Chemia to nie tylko podanie leków. To potrafi każdy. Chemioterapia to sztuka prowadzenia pacjenta onkologicznego. Trzeba wybrać odpowiedni program, dobrać zestaw koniecznych badań dostosowany nie tylko do rodzaju chłoniaka, ale też do kieszeni właściciela, trzeba umieć radzić sobie z objawami ubocznymi. A na końcu najtrudniejsze: powiedzieć w odpowiednim momencie STOP, dalsza walka nie ma sensu. I przekazać tę informację właścicielowi zwierzaka.” Jacek Ingarden z lecznicy Therios: „Dziś leczy się coraz więcej nowotworów, których jeszcze kilka lat temu nie leczono z powodu braku skutecznych metod. Ludzie boją się nowotworów, boją się nawet o nich słyszeć, a nie mówiąc o diagnostyce i leczeniu. Choroba nowotworowa jest chorobą jak każda inna. Trzeba się z nią zmierzyć jak z zapaleniem gardła.” Medycyna weterynaryjna się zmienia. Zmieniają się standardy leczenia i terapie. Ważna jest też edukacja. Wzrost świadomości – rak to nie wyrok, także u zwierząt. Im wcześniej wykryty rak u kota (kłaniają się badania okresowe nawet zdrowych na oko kotów), tym większa szansa na całkowite wyleczenie lub znaczne przedłużenie zwierzęciu życia. W opracowaniu korzystano z materiałów na stronie lecznicy Therios, która jest jednym z pionierów onkologii weterynaryjnej w Polsce. Dzisiaj opowiem Wam o dolegliwości, która może dotknąć każdego psa - problemach związanych z gruczołami okołoodbytowymi u psów. Gruczoły odbytowe są pęcherzykami, które znajdują się po obu stronach odbytu. Służą one do: usuwania przez organizm toksyn oraz substancji, które mogą przyczynić się do powstania różnego typu dolegliwości, wydzielania silnego i drażniącego zapachu, dzięki któremu piesek może zaznaczyć teren. dolegliwości związane z nieprawidłowym działaniem gruczołów odbytowych: guzy, stany zapalne gruczołów, ropienia gruczołów, niedrożności gruczołów. Co powoduje, że gruczoły okołoodbytowe nie funkcjonują poprawnie Przyczynami różnego typu zaburzeń mogą być: otyłość powstała w wyniku przekarmienia lub braku cukru, dolegliwości wątroby, które są przyczyną zanieczyszczenia organizmu, zmagazynowanie się toksyn w organizmie psa, choroby kręgosłupa, odcinka lędźwiowo-krzyżowego, uszkodzenie mięśni, które sprawiają, że pies odczuwa ból przy schylaniu się. Jak wyleczyć dolegliwości związane z problemami w funkcjonowaniu gruczołów okołoodbytowych Terapia holistyczna Zazwyczaj, gdy pies ma problemy z gruczołami okołoodbytowymi, należy udać się do weterynarza, by ten je wyczyścił. Pupil może również dostać antybiotyk lub zostać skierowany na ich wycięcie. To jednak może nie rozwiązać innych dolegliwości. Nadmiar toksyn zbierających się w organizmie Twojego pupila może uszkodzić wątrobę czworonoga. To prowadzi do przedostania się zanieczyszczeń do żółci, a następnie do gruczołów okołoodbytowych. Następnie są one wydalane na zewnątrz. Większość toksyn pochodzi z nieodpowiednich karm, które prowadzą do powstawania luźnego stolcu. One niestety nie pomagają w samoistnym oczyszczaniu. Ważne jest więc, by karmić psa jedzeniem, co do którego mamy pewność, że nie zaszkodzi organizmowi psa. Warto więc czytać skład karm i spytać się specjalisty o to, która z nich będzie najbardziej odpowiednia dla organizmu czworonoga. Jak stwierdzić, że pies ma problemy z oczyszczanie gruczołów okołoodbytowych Każdy pies, po załatwieniu się, powinien sam wycisnąć pozostałości zalegające w gruczołach okołoodbytowych. W tym celu czworonóg „jeździ” pupą po ziemi. Zdarza się jednak, iż pieski nie posiadają tego odruchu. Tak jest w przypadku mojej Tori, która nie czuje potrzeby w oczyszczaniu swoich gruczołów. Właśnie dlatego, musimy zabierać ją co jakieś pół roku do weterynarza. Ten płucze gruczoły okołoodbytowe specjalnym płynem i stara się, by nie zostały w nich żadne resztki. Po takim zabiegu jesteśmy pewni, że zrobiliśmy wszystko, by nie doprowadzić do powstania zakażeń lub niepotrzebnych chorób. Przyglądajcie się swojemu psu. Jeśli zauważycie, że jego zachowanie odbiega od normy, nie wahajcie się i od razu udajcie się z czworonogiem do lekarza. Czasami niepozorne symptomy mogą być zapowiedzią czegoś poważniejszego. Możliwe bowiem, że problemy z gruczołami są jedynie efektem problemów ze stawami lub toksynami wewnątrz organizmu. Tylko weterynarz, który zleci i wykona odpowiednie badania, będzie mógł stwierdzić, czy nieprawidłowe funkcjonowanie gruczołów okołoodbytowych, jest jedynie wynikiem innej dolegliwości. ↓ KARMY I AKCESORIA DLA PSÓW ↓ Tekst: Małgorzata Filipczyk Zdjęcie: Gruczolak nadnercza, po usunięciu potwierdzającym, że jest to gruczolak nie wymaga zwykle żadnego leczenia, rokowanie pomyślne Chirurg ogólny i specjalista w dziedzinie onkologii. Uczestnik licznych szkoleń. Fot: pathdoc / Gruczolakorak (rak gruczołowy) to jeden z najczęstszych nowotworów złośliwych w obrębie narządów, na podłożu tkanki nabłonkowej (np. gruczolakorak płuc). Swoją budową naśladuje niekiedy sposób utkania zdrowego narządu. Rokowania w przypadku gruczolakoraka często zależą od szybkości wykrycia. Rak gruczołowy (gruczolakorak) to jeden z najczęściej występujących nowotworów złośliwych (do innych należą mięsaki, chłoniaki, czerniaki). Gruczolakorak ma szansę rozwinąć się właściwie na każdym narządzie (gruczole), gdzie istnieje tkanka nabłonkowa. Najczęściej rośnie w przewodzie pokarmowym, gruczołach dokrewnych, trzustce, wątrobie, trzonie macicy, jajnikach, płucach, gruczole krokowym (prostacie), śliniankach, sutku, nerkach. Jest groźniejszą (lecz także rzadszą) postacią popularnego gruczolaka (nowotworu łagodnego) i może powstać także w wyniku jego zezłośliwienia. Diagnoza gruczolakoraka: rodzaje, leczenie i rokowania Postępowanie zmierzające do postawienia diagnozy gruczolakoraka może być bardzo zróżnicowane, zależnie od umiejscowienia nowotworu. W diagnostyce, dla której podstawą jest wywiad lekarski, stosuje się badania laboratoryjne oraz specjalistyczne badania obrazowe, do których należą USG, RTG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny, endoskopia lub kolonoskopia (w przypadku podejrzenia gruczolakoraka układu pokarmowego). Należy przy tym pamiętać, że wiele chorób nienowotworowych oraz zmian łagodnych (np. gruczolaków) może dawać podobne objawy jak gruczolakorak. W celu rozstrzygnięcia, czy mamy do czynienia z guzem o charakterze złośliwym, lekarz zleca zwykle biopsję (czyli pobranie fragmentu guza do badania histopatologicznego - oceny próbki pod mikroskopem). Badanie pozwala ocenić poziom zaawansowania nowotworu oraz stopień tzw. histologicznej złośliwości nowotworu. Nowotwór złośliwy rozprzestrzenia się poprzez naciekanie, czyli wrastanie między komórki pobliskich tkanek. Leczenie jest uzależnione od lokalizacji i stopnia zaawansowania nowotworu. Do najczęstszych metod należą: chemioterapia, radioterapia oraz leczenie chirurgiczne (operacyjne). Rokowania zależą od stopnia zaawansowania choroby - wcześnie wykryta zmiana może być w całości wyleczalna. W przypadku zmian w stadium zaawansowanym (ostatnie stadium rozwoju raka) stosuje się leczenie paliatywne. Gruczolakorak płuc Gruczolakorak płuc rozwija się najprawdopodobniej z komórek gruczołowych znajdujących się w nabłonku wyścielającym drogi oddechowe. Guz często bywa zlokalizowany na zewnętrznej przestrzeni płuca i niekiedy już na wczesnym etapie może powodować przerzuty do węzłów chłonnych lub innych narządów. Gruczolakorak należy do najczęstszych nowotworów płuc (stanowi około 40% wszystkich zmian nowotworowych tego narządu, częstszą postacią raka płuc jest jedynie rak płaskonabłonkowy). Statystycznie częściej pojawia się u kobiet niż u mężczyzn. Czynnikami sprzyjającymi powstawaniu gruczolakoraka płuc są palenie tytoniu (jednak nie zmienia to faktu, że gruczolakorak jest najczęstszą postacią histologiczną raka płuc, która występuje u osób niepalących!) a także przypadki zdiagnozowanego raka płuc w rodzinie. Leczenie gruczolakoraka płuc powinno być dobierane po uwzględnieniu wszystkich cech klinicznych nowotworu (umiejscowienia, rodzaju, wielkości, poziomu złośliwości histopatologicznej itp.), a także stanu pacjenta i jego aktualnych objawów. Terapia obejmuje zazwyczaj zastosowanie chirurgii i radioterapii. Chemioterapia okazuje się zwykle mało skuteczna. Gruczolakorak jelita grubego Gruczolakorak jelita grubego powstaje na skutek niekontrolowanego rozrostu tkanki nabłonkowej wyścielającej jelito i może wystąpić w różnych jego częściach (kątnicy, wstępnicy, poprzecznicy, zstępnicy lub odbytnicy). Zależnie od umiejscowienia, objawy i leczenie mogą się różnić. Gruczolakorak stanowi aż 90% wszystkich nowotworów jelita grubego. Częściej zapadają na niego mężczyźni niż kobiety. Statystycznie rzadko występuje przed 40. rokiem życia, najczęściej pojawia się u pacjentów, którzy ukończyli 70 lat. Czynnikami ryzyka są: wcześniejsze wystąpienie tego nowotworu w rodzinie, choroba Leśniowskiego-Crohna oraz wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Powstaniu gruczolakoraka jelita grubego sprzyja również palenie papierosów, otyłość oraz występowanie polipów w jelicie grubym. Do diagnostyki tego rodzaju nowotworu jelita grubego wykorzystuje się badanie per rectum, badanie antygenu karcynoembrionalnego (CEA) we krwi, rektoskopię oraz kolonoskopię. Gruczolakoraka jelita grubego - zależnie od stadium zaawansowania - leczy się przeważnie operacyjnie, za pomocą chemioterapii oraz radioterapii. W sporadycznych przypadkach, kiedy po usunięciu guza niemożliwe jest prawidłowe zszycie jelita (tzw. zespolenie jelitowe), konieczne jest założenie w trakcie operacji tzw. stomii ("przetoka kałowa", "sztuczny odbyt"). Zobacz film i poznaj nowoczesne metody diagnozowania nowotworów: Zobacz film: Nowe techniki diagnostyki nowotworów. Źródło: 36,6. Gruczolakorak żołądka Czynnikami sprzyjającymi powstawaniu gruczolakoraka żołądka mogą być niewłaściwa dieta (zwłaszcza bogata w sól i produkty konserwowane), palenie papierosów, niektóre choroby układu pokarmowego, zezłośliwienie polipów obecnych w błonie śluzowej żołądka, a także czynniki genetyczne i występowanie podobnych nowotworów w rodzinie. Do badań diagnostycznych w przypadku raka żołądka należą gastroskopia, badanie fizykalne, badanie radiologiczne, ultrasonografia (USG), tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny. Podobnie jak w przypadku gruczolaka jelita, do podstawowych metod leczenia należą: chirurgia (leczenie operacyjne), chemioterapia oraz radioterapia. W przypadku zaawansowanego stadium rozwoju nowotworu stosuje się leczenie paliatywne, które ma na celu poprawę komfortu życia pacjenta.

gruczolak odbytu u psa rokowania