Historia Drogi Krzyżowej. Droga Krzyżowa wywodzi się z praktyk pielgrzymkowych w Jerozolimie, gdzie chrześcijanie odwiedzali miejsca związane z męką Jezusa. W XII wieku, z powodu wzrostu niebezpieczeństwa pielgrzymek do Ziemi Świętej, zaczęły się pojawiać pierwsze stacje Drogi Krzyżowej na terenie Europy. Stacja VI - Weronika ociera twarz Jezusowi. Poza Matką Bożą w tłumie za Jezusem szły inne kobiety, również te, które Go dobrze znały. Wśród nich była Weronika. To właśnie ona uczyniła niezwykły, bardzo odważny czyn, który świadczył o jej wielkim oddaniu oraz dobrym sercu. Как "Droga krzyżowa" в русский : Крестный путь, Крестный путь. Контекстный перевод : Droga Krzyżowa, dziewięć stacji niesienia krzyża i 39 batów. Kazimierz Nycz poświęci stacje drogi krzyżowej w archikatedrze warszawskiej Czternaście stacji jest ściśle związanych z historią Warszawy oraz architekturą świątyni • Dla liczącej niemal siedem wieków świątyni zaprojektował je 33-letni artysta rzeźbiarz Łukasz Krupski • Dziś o godz. 17:30 kard. Z 1705 pochodzi wiszący w kaplicy obraz anonimowego autora przedstawiający męczeństwo świętego, a z 1766 stacje drogi krzyżowej, rozmieszczone na ścianach. Obrazy tej Drogi Krzyżowej są dziełem Józefa Mehoffera (1869-1946). Stacje tej niezwykłej drogi krzyżowej znajdują się w kaplicy Męki Pańskiej w Bazylice oo. Franciszkanów w Krakowie. Artysta malował ją w latach 1933-1946. Proszę zwrócić uwagę, że św. Weronika i św. Maria Magdalena są pokazane w strojach ludowych ówczesnej Rzeczpospolitej. Proszę też zwrócić uwagę na . Ojciec Święty przewodniczył dziś Drodze Krzyżowej na krakowskich Błoniach odbywającej się w ramach Światowych Dni Młodzieży. Każda stacja Drogi Krzyżowej dotyczyła jednego z problemów z którymi zmaga się współczesny świat. Konkretne wspólnoty Kościoła pokazywały, że niesie on miłosierdzie i pomaga w trudnych chwilach. Czternaście stacji było odniesieniem do uczynków miłosierdzia wobec ciała i duszy. Stacja I – uczynek miłosierdzia: Podróżnych w dom przyjąć Stacja I Drogi Krzyżowej „Jezus skazany na śmierć” – Tematem rozważania i towarzyszącej mu etiudy artystycznej było „Podróżnych w dom przyjąć”. Krzyż nieśli członkowie Wspólnoty Sant’Egidio pomagającej biednym w ponad 70 krajach. – Odmawiamy gościny ludziom, którzy szukając lepszego życia, a czasami po prostu życia, pukają do naszych krajów, kościołów i domów. Są obcy, widzimy w nich wrogów, boimy się ich religii i ich biedy. Zamiast gościny znajdują śmierć w wodach Lampedusy, u wybrzeży Grecji, w obozach dla uchodźców (…). W ostatnich latach zostałeś skazany na śmierć w osobach 30 tysięcy uchodźców. Skazany przez kogo? Kto się podpisze pod tym wyrokiem? – brzmiała część rozważania odczytana przez młodych ludzi. Wcześniejsza etiuda artystyczną – treść animacji połączonej z tańcem współczesnym – obrazowała symboliczny sąd nad Jezusem. Tancerz z Białorusi Maksim Woitiul (w 1996 – pierwszy solista w Teatrze Wielkim w Mińsku) animował symboliczną grafikę wyświetlaną na telebimie w jego tle. Stacja II – uczynek miłosierdzia: Głodnych nakarmić Stacja II Drogi Krzyżowej „Jezus przyjmuje krzyż”- Tematem rozważania i towarzyszącej mu etiudy artystycznej było „Głodnych nakarmić”. Krzyż nieśli członkowie Towarzystwa Pomocy dla Bezdomnych im. Brata Alberta. – Skąd bierze się w świecie głód? Nie z braku chleba, lecz z braku solidarności. W naszym świecie nie brakuje chleba. Jedna trzecia produkowanej żywności jest marnowana, a co 6 sekund umiera z głodu dziecko. Dziś, tego wieczoru, blisko miliard ludzi na świecie nie wie, co jutro będzie jeść – padło w rozważaniu przy tej stacji. Etiudę artystyczną dotyczącą przyjęcia przez Jezusa krzyża zaprezentowali: Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży oraz OAZA. Grupa wolontariuszy utworzyła z własnych ciał kształt krzyża. Młodzi ludzie mieli ze sobą kolorowe karty w kolorach żółtym, czerwonym i niebieskim. Gdy podnieśli je do góry zgromadzeni mogli zobaczyć wpisane w kształt krzyża logo Światowych Dni Młodzieży. Stacja III – uczynek miłosierdzia: Grzeszących upominać Stacja III Drogi Krzyżowej „Pierwszy upadek Pana Jezusa” – Tematem rozważania i towarzyszącej mu etiudy artystycznej było „Grzeszących upominać”. Krzyż nieśli członkowie organizacji Kirche in Not. – Panie Jezu, bądź uwielbiony w każdym konfesjonale świata, pełen miłosierdzia, przebaczający nie siedem, lecz siedemset siedemdziesiąt siedem milionów razy (…) spraw, by sakrament pokuty zawsze i dla każdego był doświadczeniem miłosierdzia i szacunku – usłyszeli uczestnicy ŚDM w rozważaniu odczytanym przez młodzież. Etiudę artystyczną – przedstawiającą trójkę gimnastyków, którzy początkowo spleceni jak grupa Laokoona, po chwili z własnych ciał tworzą postać Jezusa i kształt „ludzkiego krzyża” – zaprezentowali artyści grupy Flycube. Stacja IV – uczynek miłosierdzia: Strapionych pocieszać Stacja IV Drogi Krzyżowej „Jezus spotyka swoja Matkę” – Tematem rozważania i towarzyszącej mu etiudy artystycznej było wezwanie „Strapionych pocieszać”. Krzyż niosły osoby z Domu Samotnej Matki z Gdańska. – Czy nie jest tak, że najlepiej pocieszamy strapionych milczącą współobecnością? Ona nie jest jedynie niemówieniem, jest raczej wspólnym słuchaniem i oczekiwaniem odpowiedzi od Pana. Tak mówi pismo: > – brzmiała część rozważania odczytana przez młodych ludzi. Etiudę artystyczną – symbolizującą scenę spotkania matki i syna – przygotowała artystka Julita Gumulak. Stacja V – uczynek miłosierdzia: Chorych nawiedzać Stacja V Drogi Krzyżowej „Szymon z Cyreny pomaga nieść krzyż Jezusowi” – Tematem rozważania i towarzyszącej mu sceny pantomimicznej było „Chorych nawiedzać”. Krzyż nieśli członkowie Wspólnoty L’Arche. – Wziąłeś na siebie nasze słabości, nosiłeś nasze choroby. Szymon – przeciwnie. Nie chciał wziąć na siebie twojego krzyża, nie chciał pomóc, trzeba go było zmusić. Nie mam prawa go osądzać. Sama równie chętnie uciekam przed chorobami i słabościami innych, bo nie pamiętam, iż ty pierwszy wziąłeś na siebie każdą z moich chorób i słabości (…). Ile to już razy przyszedłeś do mnie w sytuacji mojej choroby? Ile razy podałeś mi dłoń i podźwignąłeś z chorób znacznie cięższych niż gorączka – z egoizmu, lenistwa, bezczynności, niewiary w siebie. Nie chcę odmawiać ci tego, czego sama tyle razy doznałam– podkreślono w rozważaniu. Scenę pantomimiczną utrzymaną w estetyce teatru ulicznego – przedstawiającą Szymona z Cyreny pomagającego nieść krzyż Jezusowi – zaprezentowali Artyści Teatru Akt. Stacja VI – uczynek miłosierdzia: Więźniów pocieszać Stacja VI Drogi Krzyżowej „Weronika ociera twarz Jezusowi” – Tematem rozważania i towarzyszącej mu etiudy artystycznej było: „Więźniów pocieszać”. Krzyż nieśli przedstawiciele Stowarzyszenia Pomocy Wzajemnej „Barka”. – Prosimy Cię, byśmy jak Weronika chcieli i umieli więźniów pocieszać. Poprowadź nas do ludzi cierpiących jakiekolwiek zniewolenie czy nałóg. Naucz nas myśleć z szacunkiem o każdym uwięzionym w więzieniach, aresztach czy obozach pracy – usłyszeli wierni w rozważaniu. Baletową etiudę taneczną – w sposób symboliczny ilustrującą moment ocierania twarzy Jezusa – przedstawili tancerze Art Project Ballet: Agata Kuczyńska i Arkadiusz Hezler. Stacja VII – uczynek miłosierdzia: Urazy chętnie darować Stacja VII Drogi Krzyżowej „Drugi upadek Pana Jezusa” – Tematem rozważania i towarzyszącej mu etiudy artystycznej było: „Urazy chętnie darować”. Krzyż niosły siostry ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. – Odpuściłeś grzesznikowi grzechy niewyobrażalne, dlaczego nie odpuściłeś mu niewybaczenia? Czy odmowa wybaczenia jest tak wielkim grzechem, czy nie miał prawa domagać się sprawiedliwości? Miał, ale nie na tym polegał jego grzech (…). Nie chodzi o to, że sam z siebie nie potrafił wybaczyć, ale o to, że zmarnował miłość, którą Ty go tak obficie obdarzyłeś. Okazałeś mu bezgraniczne miłosierdzie nie po to, by innych kochał doznaną miłością, by wybaczał doznanym wybaczeniem. Nie wymagałeś od niego niczego, czego byś mu wcześniej nie dał i to w nadmiarze – podkreślono w rozważaniu. Etiuda artystyczna, której jednym z elementów była wspinaczka artystów w rytm muzyki po sztucznej ściance, została wykonana przez instruktorów wspinaczki wysokogórskiej: Mateusza Szmajdę i Pawła Grocholskiego. W momencie kulminacyjnym wspinacze w taki sposób trzymali się ścianki, że ich ciała utworzyły znak krzyża. Stacja VIII – uczynek miłosierdzia: Nieumiejętnych pouczać Stacja VIII Drogi Krzyżowej „Jezus spotyka płaczące niewiasty” – Tematem rozważania i towarzyszącej mu etiudy artystycznej było: „Nieumiejętnych pouczać”. Krzyż nieśli przedstawiciele inicjatywy ewangelizacyjnej Przystanek Jezus. – Panie Jezu, uczymy się w tym miejscu Drogi Krzyżowej, że pouczenie jest czynem miłości i miłosierdzia. Przepraszamy za te momenty w życiu, kiedy pouczaliśmy innych w gniewie, w pysze, by postawić na swoim, na swojej racji. Przepraszamy za chęć błyszczenia własną mądrością, którą zasłanialiśmy Ciebie – źródło mądrości i mądrość wcieloną. Przepraszamy za wszystkie sytuacje, kiedy nadużyliśmy zaufania tych, których nam zawierzyłeś w posłudze nauczania (…). Polecamy Ci Panie wszystkich nauczycieli, wykładowców, katechetów, wychowawców, a nade wszystko rodziców. Napełnij ich swoją mocą i miłosierdziem – brzmiała część rozważania. Etiudą artystyczną przypisaną do tej stacji był malowany podczas nabożeństwa mural przedstawiający Jezusa i niewiasty. Wykonał go ukraiński artysta malarz, specjalizujący się w malarstwie ulicznym i renowacji malowideł sakralnych Alexey Talko. Stacja IX – uczynek miłosierdzia: Wątpiącym dobrze radzić Stacja IX Drogi Krzyżowej „Trzeci upadek Pana Jezusa” – Tematem rozważania i towarzyszącej mu etiudy artystycznej było: „Wątpiącym dobrze radzić”. – Tuż przed męką pokazałeś Jezu swym uczniom zwątpienie jako upadek i jako przyczynę kolejnych upadków. Zwątpienie, które pociąga za sobą ucieczkę, rozproszenie, zdradę. Zwątpienie nie w siebie, nie we własne siły, ale zwątpienie w Ciebie. Zwątpienie w celowość i sens mojego życia, w Twoją opatrzność i miłosierdzie (…). Wątpiącym dobrze radzić, ale co poradzić człowiekowi bezradnemu? Jak dobrze radzić człowiekowi zżytemu już ze swoją bezradnością, uwięzionemu w zwątpieniu? Jak pokazać, że zwątpienie jest kłamstwem i o nas i o Tobie?- można było usłyszeć w rozważaniu odczytanym podczas stacji. Bohaterem etiudy artystycznej był „współczesny bohater”, dźwigający „współczesne grzechy młodych ludzi”. Grał go aktor stołecznego teatru „Akt” Tomasz Dusiewicz. Bohater wspina się po wysokich schodach, na jego barkach ciążył metalowy krzyż. Finalnie „Jezus” dociera na szczyt schodów, które mają symbolizować górę, na której ukrzyżowany został Jezus. Stacja X – uczynek miłosierdzia: Nagich przyodziać Stacja X Drogi Krzyżowej „Jezus z szat obnażony” – Tematem rozważania i towarzyszącej mu etiudy artystycznej było: „Nagich przyodziać”. Krzyż nieśli członkowie fundacji „Dzieło Fundacji Ojca Pio”. – Boże Ojcze, Ty jesteś pierwszym, który przyodziewa nagich. Prosimy, daj nam Cię naśladować, naucz nas dzielić się, gdy potrzeba, swoim ubraniem, pilnuj nas, byśmy chcieli dzielić się jak Ty najlepszą szatą, ubraniem nowym, czystym i zadbanym, a nie starym, zużytym i niepotrzebnym. Daj nam zachować skromność i ubóstwo w ubiorze, byśmy tym łatwiej mogli dzielić się tym, co zaoszczędzimy. Prosimy o to przez tego, który przyjął naszą nagość, by nas przyodziać w nowego człowieka – przeczytano w rozważaniu. Bohaterem etiudy artystycznej w czasie tej stacji był Jezus grany przez Rafała Rajkowskiego, głównego solisty zespołu akrobatycznego Ocelot. Artysta unosił się nad zebraną na Błoniach publicznością. Stacja XI – uczynek miłosierdzia: Krzywdy, cierpienie znosić Stacja XI Drogi Krzyżowej „Jezus przybity do krzyża” – Tematem rozważania i towarzyszącej mu etiudy artystycznej było: „Krzywdy, cierpienie znosić”. Krzyż niosły siostry ze Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Miłości. Jak można było usłyszeć w rozważaniu, cierpliwość wobec prześladowców „nie jest tylko zaciśnięciem zębów, nie jest też bezczynną apatią, ani stoickim spokojem w poczuciu chłodnej wyższości nad czyniącymi zło”. – Cierpliwość Szczepana, cierpliwość męczenników jest miłością do krzywdzicieli, jest mocnym świadectwem, jest pełnym pokoju milczeniem przerywanym modlitwą o wybaczenie. Jest ostatnim mocnym słowem i czynem miłosierdzia – brzmiała dalsza część rozważania. Etiuda artystyczna przedstawiała scenę przybicia Jezusa do krzyża. Krzyż podnieśli wolontariusze i kaskaderzy. Postać Jezusa odegrał Michał Derlicki, absolwent Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, instruktor wushu sportowego, gimnastyki i akrobatyki sportowej. Stacja XII – uczynek miłosierdzia: Spragnionych napoić Stacja XII Drogi Krzyżowej „Jezus umiera na krzyżu” – Tematem rozważania i towarzyszącej mu etiudy artystycznej było: „Spragnionych napoić”. Krzyż nieśli członkowie Wspólnoty „Chleb Życia” s. Małgorzaty Chmielewskiej. – Byłem spragniony, a nie daliście mi pić. Czego pragnie umierający człowiek? Jakie pragnienia ma umierające dziecko? Podano Ci ocet do ust – ostatni gest człowieka względem Ciebie; na sekundę przed Twoją śmiercią – ostatnia drwina, ostatni akt wrogości (…) Nie oszczędziliśmy Ci niczego, nawet szyderstwa z ostatniego pragnienia (…). Przeraża mnie myśl, że to może się powtórzyć, że mogę zobojętnieć, że mogę chcieć uciec przed pragnieniem samotnych, umierających ludzi, nieraz bliskich mi umierających ludzi. Albo próbować zbyć je byle czym – drogimi gadżetami mającymi zastąpić obecność – usłyszeli uczestnicy ŚDM. Towarzysząca stacji etiuda artystyczna przedstawiała śmierć Jezusa na krzyżu. Ciało aktora odgrywającego jego rolę zostało rozświetlone pomarańczowoczerwonym światłem. Stacja XIII – uczynek miłosierdzia: Modlić się za żywych i umarłych Stacja XIII Drogi Krzyżowej „Jezus zdjęty z Krzyża w ramiona Matki” – Tematem rozważania i towarzyszącej mu etiudy artystycznej było „Modlić się za żywych i umarłych”. Modlitwę poprowadzili przedstawiciele krakowskiej inicjatywy „Szpital Domowy”. – Patrzymy na Ciebie, Maryjo, siedzącą u stóp krzyża, z martwym ciałem Twojego Syna na kolanach, trwającą na modlitwie w obolałym skupieniu, ale na modlitwie. Dlatego właśnie nie bezradną, nie bezsilną, nie pokonaną, nie złamaną, ale wzmocnioną, zaangażowaną dalej w dzieło zbawcze Syna, współmiłosierną z nim (…). Dziękujemy za tych, którzy w pełnym zawierzeniu Tobie modlą się za zmarłych tragicznie, niespodziewanie, w uporze, w buncie, w odmowie nawrócenia; za tych, którzy upartą modlitwą towarzyszą tym, którzy równie uparcie nie chcą żadnego towarzyszenia. Dziękujemy za tych, którzy modlitwą i postem wspierają nieuleczalnie chorych, konających, opłakujących swoich bliźnich, którzy modlą się o pokój, o który już nikt poza nimi, ofiarami wojny, nie zabiega – podkreślano w rozważaniu. Etiudę artystyczną – łączącą współczesność z historyczną wizją, przedstawiającą zdjęcie Jezusa z krzyża przez alpinistów i złożenie na ręce płaczącej matki – zaprezentowali: Michał Derlicki oraz absolwentka krakowskiej PWST, aktorka warszawskiego Teatru Studio Agata Piotrowska Mastalerz. Stacja XIV – uczynek miłosierdzia: Umarłych grzebać Stacja XIV Drogi Krzyżowej „Jezus złożony do grobu” – Tematem rozważania i towarzyszącej mu etiudy artystycznej było „Umarłych grzebać”. Krzyż nieśli wolontariusze Hospicjum św. Łazarza. – Jezu błogosławimy Cię za tych, którzy potrafią zadbać o pochówek ludzi bezdomnych; za tych, którzy pomagają ludziom samotnym i ubogim pogrzebać ich bliskich; za tych, którzy dbają o zapomniane groby ludzi nieznanych i o groby nieprzyjaciół, żołnierzy wrogich armii, mniejszości etnicznych czy narodowych. Bądź błogosławiony za tych, którzy dbają o największe cmentarzyska świata i strzegą pamięci o miejscach takich jak Auschwitz-Birkenau, Dachau, Buchenwald (…).Bądź nam przynagleniem, abyśmy nigdy nie opuścili pogrzebu naszych bliskich, byśmy nikogo z naszych znajomych nie zostawili samego, gdy opłakuje swoich zmarłych. Daj, byśmy pamiętali o naszych zmarłych na modlitwie osobistej i na liturgii, przez nawiedzenie grobu, daj nam szacunek wobec śmierci, ona jest bramą życia – modlono się. Stacja XIV to finalna scena Drogi Krzyżowej. Przy akompaniamencie orkiestry i chóru cała procesja młodych ludzi, wraz z Krzyżem Światowych Dni Młodzieży, przeszła do ołtarza głównego. Na ołtarzu artystka Magdalena Bąk namalowała piaskiem ostatnią scenę złożenia Jezusa do grobu. Do ołtarza przeszli młodzi oraz artyści biorący udział w etiudach artystycznych na poszczególnych stacjach. PAP/RIRM adka101 1. Jezus skazany na śmierć przez Piłata(Mt 27,26; Mk 15,15; J 19,16)Noc jest już prawie nad wami, a tobie, pokolenie, tak daleko do nawrócenia! Wkrótce – i to jest wasze wkrótce – kiedy pokryje was wasza własna krew, wtedy Ja, jako Sędzia, przypomnę wam krew, jaką nosicie na rękach z powodu tego, że zabroniliście tak wielu duszom otrzymać Moje łaski poprzez to Przypomnienie Mojego Słowa. Jesteście jak Rzymianie, którzy codziennie koronują Mnie cierniem. Czy powiecie Mi jak Piłat: «Nie jestem winien tej krwi» i obmyjecie ręce w pachnącej wodzie? Odmawiacie przyjęcia środka chroniącego przed śmiercią. Odmawiacie uznania Mojego Słowa, danego przez Mojego Świętego Ducha w waszych dniach. (19 stycznia 1995)2. Jezus bierze krzyż na ramiona (Mt 27,31; Mk 15,20; Łk 23,26; J 19,17)Związali Mi Stopy i kazali Mi iść do miejsca, gdzie znajdował się Mój Krzyż. Moja córko, nie mogłem tam podejść, ponieważ związali Mi Stopy. Wtedy powalili Mnie na ziemię i ciągnęli za włosy aż do Mojego Krzyża. Moje Cierpienie było nie do zniesienia. Skrawki Mojego ciała, które zwisały po Ubiczowaniu, zostały poodrywane. Rozluźnili więzy na Moich Stopach i kopali Mnie, abym wstał i wziął Moje jarzmo na Ramiona. Nie mogłem widzieć, gdzie znajdował się Mój Krzyż, ponieważ wbite do Mojej Głowy Ciernie zalały Moje Oczy Krwią broczącą po Mojej Twarzy. Wtedy oni podnieśli Mój Krzyż, położyli Go na Moich Ramionach i popchnęli Mnie w stronę wyjścia. O, Moja córko, jakże był ciężki ten Krzyż, który musiałem nieść! Zbliżyłem się po omacku do bramy, prowadzony przez bijącą Mnie z tyłu rózgę. (9 listopada 1986)3. Jezus upada pod krzyżem Nie widziałem wokół Mnie żadnego przyjaciela, nie było tam nikogo, kto by Mnie pocieszył. Moja agonia wydawała się nasilać i upadłem na ziemię. (9 listopada 1986)4. Jezus spotyka Swą Świętą MatkęPrzyszedłem do tego Świętego Serca, będącego obrazem i podobieństwem Mojego Najświętszego Serca, aby stać się Bogiem-Człowiekiem, aby chodzić śladami Jej kroków i aby później Ona szła za Mną... Ona i Ja dzieliliśmy wszystko aż po Krzyż. Związek Nasz był tak głęboki i doskonały, że nie potrzebowaliśmy mówić: jedynym i wyjątkowym środkiem wyrazu były Nasze Serca. Nie musiałem przekazywać Jej Moich Słów i Moich Myśli w czasie Mojej nieobecności. W najwyższej mocy Mojego Świętego Ducha Ona wszystko znała, wiedziała o wszystkim dzięki Swemu dziewiczemu Sercu, bowiem posiadała Boga i Bóg Ją posiadał. (25 marca 1996)5. Szymon Cyrenejczyk pomaga nieść krzyż Jezusowi (Mt 27,32; Mk 15,21) Żołnierze obawiający się, że umrę przed Ukrzyżowaniem, dali rozkaz mężczyźnie, zwanemu Szymonem, aby niósł Mój Krzyż. Moja córko, nie był to gest dobroci ani współczucia, lecz chęć oszczędzenia Mnie dla Ukrzyżowania. (...) Nieś Mój Krzyż, Vassulo, nieś Go dla Mnie. Mój Krzyż błaga o pokój i miłość. (9 listopada 1986)Pozwól Mi na nowo złożyć Mój Krzyż na tobie. Ulżyj Mi, daj Mi wytchnienie. Chcę, abyś go niosła dla Mnie, ponieważ ci ufam. (29 stycznia 1987) Trasę Drogi Krzyżowej, czyli trasę przejścia Jezusa Chrystusa na wzgórze Golgoty, gdzie poniósł on męczeńską śmierć, znamy trochę z przekazań biblijnych, trochę z kazań, najwięcej – z kreacji artystycznych, a konkretniej z upamiętniających wydarzenie obrazów czy płaskorzeźb. Te umiejscowione są najczęściej w katolickich kościołach lub prawosławnych cerkwiach i przedstawiają czternaście symbolicznych „stacji”, czyli ważnych momentów męczeństwa, których wyobrażenie podtrzymuje i przekazuje kościelna tradycja. Źródeł historycznych na temat męki jest niestety niewiele. Wydaje się, że część wydarzeń z Drogi Krzyżowej, które przekazywane są nam przez obrazy i płaskorzeźby, to tylko upiększenie zapisu biblijnego. Niektóre „stacje” pojawiły się dopiero w średniowieczu. Inne faktycznie wspominane są w Nowym Testamencie. Najogólniej rzecz ujmując, dźwiganie krzyża zakończone męczeńską śmiercią to upokarzająca, typowa dla antycznych kultur Bliskiego Wschodu kara, wywodząca się z czasów babilońskich i asyryjskich. W czasach buntów żydowskich, zwłaszcza po upadku Jerozolimy, krzyżowanych było nawet kilkaset osób dziennie! Skazaniec do przedmiotu swojej kaźni przybijany był gwoździami lub przywiązywany, umierał kilka godzin, czasem – nawet dwa dni. Dodatkowo, co stanowi kolejny przerażający aspekt nieludzkich tortur, krzyż musiał być doniesiony na egzekucję najczęściej samodzielnie. Przypuszcza się, że Chrystus, podobnie jak większość innych skazańców, niósł tylko poprzeczną belkę. Przy czym słowo „tylko” nie jest może zbyt trafne: belka ważyła w granicach 30-40 kilogramów. Wracając do Drogi Krzyżowej Chrystusa, nie jest znana jej data, w Biblii sprzeczne są też przekazy, co do dnia, co w gruncie rzeczy nie ma większego znaczenia. Ważniejsze jest pytanie, czy historykom kiedykolwiek uda się zrekonstruować faktyczny przebieg męczeństwa jednego z ważniejszych przywódców religijnych w dziejach. Dziś możemy zrobić to jedynie pobieżnie. Stacja I. Jezus skazany na śmierć. Stacja I przedstawia proces Chrystusa. Na rycinach czy rzeźbach pojawia się często Poncjusz Piłat, ten, który według opisów ewangelicznych skazał Chrystusa na śmierć, choć nie zdecydował się na wydanie wyroku tak długo, dopóki tłum nie zaczął nań naciskać. W Ewangelii Mateusza czytamy, że po zatwierdzeniu wyroku odciął się od sprawy, umywając przed tłumem ręce i mówiąc: „Nie jestem winny krwi tego Sprawiedliwego. To wasza rzecz” Jedyną wątpliwą kwestią jest tu próba charakterystycznego dla chrześcijaństwa ukazywania Piłata jako człowieka słabego, targanego wątpliwościami. Ze źródeł niechrześcijańskich (np. z podań Filona z Aleksandrii, historyka) wynika raczej, że był bezwzględny i nietolerancyjny, okrutny i podejrzliwy. Przypuszcza się, że Ewangelicy, opisując namiestnika w złagodzony sposób po pierwsze nie chcieli się narażać Rzymowi, w którym, przynajmniej jakiś czas (do pierwszych prześladowań) czuli się całkiem bezpieczni. Po drugie cała wina za wydarzenie przypisana miała być Żydom. Rolę Rzymu starano się tu raczej umniejszać, stąd taka a nie inna wizja Poncjusza Piłata. Niejasna jest rola Barabasza. Według Biblii był to złoczyńca. Inni wskazują na to, że mógł być to żydowski bojownik o wolność. Domaganie się tłumu, aby uwolnić Barabasza niekoniecznie świadczyło o jego przypisywanej mu przez Ewangelistów nikczemności. Stacja II. Jezus bierze krzyż. Według Biblii żołnierze „ukoronowali” Chrystusa cierniową koroną, bili go, nałożyli nań szkarłatny płaszcz. Jest to bardzo prawdopodobne: typowe dla Rzymu było wydawanie skazańca żołnierzom w celu po pierwsze upokorzenia więźnia, po drugie: dostarczenia Rzymianom „rozrywki”, której na prowincji byli pozbawieni… Okrutnymi katami stawali się ci, którzy z racji swojego zawodu mieli raczej bronić Rzymu, a nie pogarszać męczarnie i tak dostatecznie cierpiącym już nieszczęśnikom. Zarówno płaszcz, jak i „korona” z dużym prawdopodobieństwem mogły być próbą wyszydzenia „królewskości”, o której Chrystus mówił na procesie. Samemu zatem „dźwignięciu krzyża” mogły towarzyszyć tortury fizyczne i psychiczne, a nawet prawie pewne jest to, że towarzyszyły… Stacja III. Pierwszy upadek. Pierwszy upadek nie jest wspomniany w Biblii. W zasadzie nie jest wspomniany ani jeden z trzech upadków, które w tradycji przedstawiane są na Stacjach III, VII i IX. Wszystkie upadki o tyle jedynie prawdopodobne, iż wyobrażenie człowieka potykającego się pod ogromnym ciężarem nie wydaje się w żaden sposób niemożliwie. Stacja IV. Jezus spotyka matkę. Cztery stacje Drogi Krzyżowej mówią o spotykaniu przez Chrystusa różnych ludzi. Na czwartym etapie swojej męki spotkać miał matkę – tego jednak w żadnych źródłach nie da się doszukać, łącznie ze źródłem biblijnym. Jan wspomina, że Maria była pod krzyżem, nie ma jednak wzmianki, aby zdarzyło się to podczas męczeńskiej wędrówki. Nawiasem mówiąc, o matce Jezusa Biblia wspomina bardzo rzadko i raczej zdawkowo. Przypuszczalnie jej obecność na przedstawianej w Kościele Drodze Krzyżowej jest to wynik tradycji, a dokładniej szerzącego się kilka wieków po śmierci Chrystusa maryjnego kultu. Stacja V. Szymon pomaga nieść krzyż. Szymona wspominają trzy Ewangelie – Mateusza, Marka i Łukasza. Szymon Cyrenejczyk miał być przypadkowym przechodniem, którego rzymscy żołnierze zmusili do pomocy Chrystusowi. „Gdy wyprowadzili Jezusa, zatrzymali niejakiego Szymona z Cyreny, który wracał z pola, i włożyli na niego krzyż, aby go niósł za Jezusem” (Łk 23, 26) Część historyków Kościoła twierdzi, że stwierdzenie zawarte w Ewangelii według świętego Jana, że Chrystus „niósł krzyż sam”, może być stwierdzeniem religijnym, podkreśleniem, że Chrystus wziął grzechy na siebie, nie wyklucza to obecności przypadkowego przechodnia. Sama tradycja pojawienia się Szymona natomiast jest sprzeczna o tyle, że część analiz widzi w akcie pomocy Cyrenejczyka wyraz współczucia dla skazańca, część – akt rzymskiej przemocy wobec napotkanego przypadkowo Żyda. Jeszcze inni badacze twierdzą, że Szymon nie musiał być wcale Żydem, aczkolwiek jest to mocno prawdopodobne. Stacja VI. Weronika ociera twarz Jezusa. Stacja VI to najbardziej kontrowersyjny moment Drogi Krzyżowej, ale jednocześnie jednoznacznie legendarny. Nic nie wskazuje właściwie na to, że historia związana z tym momentem męki Chrystusa w ogóle była znana przed średniowieczem. Legenda o świętej Weronice pojawiła się w IV wieku i, w różnych wersjach, rozwijała się do późnych wieków średnich: w jednej z wersji ociera ona twarz Jezusa, a na chuście pojawia się w cudowny sposób jego wizerunek. Stacja VIII. Jezus pociesza kobiety. Pocieszanie jerozolimskich niewiast jest przez Biblię wspominane w Ewangelii według Łukasza. „Lecz Jezus zwrócił się do nich i rzekł: «Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade Mną; płaczcie raczej nad sobą i nad waszymi dziećmi! Oto bowiem przyjdą dni, kiedy mówić będą: ‘Szczęśliwe niepłodne łona, które nie rodziły, i piersi, które nie karmiły’. Wtedy zaczną wołać do gór: Padnijcie na nas; a do pagórków: Przykryjcie nas! Bo jeśli z zielonym drzewem to czynią, cóż się stanie z suchym?»” (Łk 23, 28-31) Obecność kobiet jest prawdopodobna. Według teologów słowa Chrystusa są napiętnowaniem czysto sentymentalnej litości, która jeszcze musi przekształcić się w prawdziwą wiarę. Według niektórych historyków niejasne jest, jak w stanie fizycznego umęczenia, skazaniec mógł udzielić tak przemyślanej formy kazania. Nigdzie nie jest powiedziane jednak, aby stan Chrystusa w tej części „wędrówki” był już bardzo ciężki. Przemówienie do kobiet nie jest zatem niemożliwe, zwłaszcza, że obserwowanie skazanego było w antycznym świecie na porządku dziennym, kobiety mogły pojawiać się dla czystej ciekawości, stąd ich napomnienie. Stacja X. Jezus obnażony z szat. „Żołnierze zaś, gdy ukrzyżowali Jezusa, wzięli Jego szaty i podzielili na cztery części, dla każdego żołnierza po części; wzięli także tunikę. Tunika zaś nie była szyta, ale cała tkana od góry do dołu. Mówili więc między sobą: «Nie rozdzierajmy jej, ale rzućmy o nią losy, do kogo ma należeć»” (J, 19, 23-24). Tak obnażenie Chrystusa opisuje Jan. Inne Ewangelie nie wspominają o tym wydarzeniu, co niczego oczywiście nie przekreśla. Pozbawienie ubrania było znaną już od dawna formą dodatkowego upokorzenia człowieka… Stacja XI i Stacja XII. Przybicie do krzyża, Śmierć na krzyżu. Jak zostało wspomniane, okrutna śmierć poprzez przybicie lub przywiązanie do krzyża nie była w owych czasach, w tamtym obszarze geograficznym niczym nowym. Ukrzyżowanie Jezusa zaś potwierdzają i inne źródła, nie tylko Ewangelie. Tyle, że jedynie według Nowego Testamentu po męczeńskiej śmierci nad światem na kilka godzin zapanowały ciemności. Niektórzy starają się dopatrywać w tajemniczych ciemnościach zaćmienia światła, jednak nie ma co do tego powszechnej zgody wśród badaczy antycznych dziejów. Zwłaszcza, że zjawisko to trwa kilka do kilkunastu minut. Najprawdopodobniej jest to zatem podniosłość ewangelicznego stylu, bez przełożenia na realia. Jeśli chodzi o słynne przebicie boku to nie było ono przypuszczalnie dodatkową męczarnią lecz skrupulatnością żołnierza, który chciał być pewny, że skazaniec nie żyje. Stacja XIII. Zdjęcie z krzyża. Tradycyjna wizja zdjęcia ciała Chrystusa z krzyża przez Józefa z Arymatei jest upiększeniem biblijnego opisu. Według Ewangelii Jana był on uczniem Chrystusa. Poprosił o ciało, które zostało mu wydane. Upiększenie polegać miałoby jedynie na tym, że na płaskorzeźbach czy obrazach przedstawiony jest często jeden człowiek. Tymczasem Biblia wspomina też o Nikodemie, który wraz z Józefem namaścił ciało Chrystusa i złożył je do grobu. Niewykluczone, że przeprowadzeniem takiej operacji zajęłoby się jednak więcej osób, być może kontrolowane byłoby to przez żołnierzy. Stacja XIV. Złożenie do grobu. Według tradycji ciało Jezusa owinięte w płótno zostało złożone do grobu. Wejście zabezpieczone zostało wielkim kamieniem. Ostatnio (w 2007 roku) świat obiegła wiadomość, że grób Chrystusa został odkryty. James Cameron wyemitował na Discovery film o zaginionym grobowcu (odkrytym w dzielnicy jerozolimskiej Talpiot), na autentyczność którego wskazywać miały wyryte imiona Józefa, Marii i innych bliskich ukrzyżowanemu. Naukowcy oraz część środowiska kościelnego wskazuje jednak na to, że tak typowe dla tej części świata imiona o niczym nie świadczą. Ostatecznie miejsce pochówku Chrystusa nie jest znane. Tradycja odprawiania Drogi Krzyżowej jest dla niektórych wyznań chrześcijańskich niezmienna od lat. Charakterystyczne jest to zwłaszcza dla obrządku katolickiego. Inną sprawą pozostaje to, że Jan Paweł II zainicjował nową, „poprawioną” formę nabożeństwa, które w odróżnieniu od nabożeństwa tradycyjnego nosi nazwę „biblijnej drogi krzyżowej”. Stacje wyróżnione w tym nabożeństwie są nieco inne i nie obejmują tych momentów, o których nie ma wzmianek w Nowym Testamencie. Ewa Frączek Wymień 14 stacji drogi krzyżowej i opisz jedną z nich. Stacja I - Jezus skazany na śmierć przez Piłata Stacja II - Jezus bierze krzyż na Swoje ramiona Stacja III - Pierwszy upadek Jezusa Stacja IV - Jezus spotyka swoją matkę Stacja V - Szymon z Cyreny pomaga dźwigać krzyż Jezusowi Stacja VI - Weronika ociera Twarz Jezusowi. Stacja VII - Drugi Upadek. Stacja VIII - Jezus spotyka płaczące niewiasty Stacja IX - Trzeci Upadek Jezusa Stacja X - Jezus z szat obnażony Stacja XI - Przybicie do Krzyża Stacja XII - Jezus umiera na Krzyżu Stacja XIII - Jezus zdjęty z krzyża. Stacja XIV - Jezus złożony do grobu Stacja 11: Jezus przybity do krzyża. Panie Jezu zawisłeś na krzyżu przybity moimi grzechami. Ja wiem , że one skazały cie na śmierc. Musisz cierpieć za moje grzechy i grzechy całego świata. Tak bardzo cię Jezu kocham, ale nie umiem ci tego okazać. Teraz padam na kolana przed twoja męką i błagam, aby Bóg odsuna od Ciebie to cierpienie. Wiem , że to niemożliwe bo musisz cierpiec za nas i nasze grzechy. Twoje cierpienie zbawi nas. Panie moja dusza cierpi w męczarniach, tak samo jak ty cierpisz na tym krzyżu. Stacje Drogi Krzyżowej Stacja I Jezus na śmierć skazany Stacja II Jezus bierze krzyż na ramiona swoje Stacja III Jezus po raz pierwszy upada pod krzyżem Stacja IV Jezus spotyka Matkę swoją Stacja V Szymon z Cyreny pomaga nieść krzyż Jezusowi Stacja VI Weronika ociera twarz Jezusowi Stacja VII Jezus po raz drugi upada pod krzyżem Stacja VIII Jezus pociesza płaczące niewiasty Stacja IX Jezus po raz trzeci upada pod krzyżem Stacja X Jezus z szat obnażony Stacja XI Jezus do krzyża przybity Stacja XII Jezus umiera na krzyżu Stacja XIII Jezus z krzyża zdjęty Stacja XIV Jezus do grobu złożony Stacja VI. Święta Weronika ociera twarz Pana Jezusa. Weronika otarła twarz Panu Jezusowi białą chustą podczas drogi na krzyż. Była bardzo odważna i nie bała się konsekwencji. Była wytrwała i pomimo widoku umęczonego Pana towarzyszyła Mu w drodze na Krzyż. Pan za jej miłosierny czyn pozostawił swoje oblicze na chuście. Tak właśnie my również powinniśmy być wrażliwi na cierpienie bliźniego. Nie powinniśmy być obojętni na cierpienie innych ludzi. Biologia egzamin ustny II semestr BIOLOGIA II NEURONU PYT 46 Neuron jest podstawową jednostką układu nerwowego. Różni sie od innych komórek zdolnością przekazywania informacji. Uklad nerwowy człowieka składa się z okolo 100 miliardów neuronów. ... Droga Krzyżowa jest nabożeństwem pasyjnym, czyli nabożeństwem, podczas którego wierni rozważają Mękę Jezusa Chrystusa. W Kościele katolickim odprawia się ją w każdy piątek Wielkiego Postu (w niektórych parafiach kilka razy w ciągu dnia), a także w innych okresach liturgicznych np. z okazji rekolekcji lub w trakcie pielgrzymki. Droga Krzyżowa polega na rozważaniu Męki Chrystusa w ramach 14 wyznaczonych przez Kościół stacji. Uczestnicy nabożeństwa, przechodząc od jednej stacji do drugiej, odtwarzają w symboliczny sposób drogę Jezusa z pretorium Piłata na Golgotę. Poszczególne stacje oznaczone są krzyżykami oraz często obrazami, rzeźbami albo płaskorzeźbami przedstawiającymi wydarzenia z ostatniego dnia życia Chrystusa. Zwykle sytuuje się je na bocznych ścianach kościoła/sanktuarium, ale mogą być też umieszczane poza świątynią. W trakcie odprawiania nabożeństwa przy każdej ze stacji po słowach kapłana: „Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie”, wierni klękają i odpowiadają: „Żeś przez Krzyż i Mękę swoją świat odkupić raczył” albo „Żeś przez Krzyż swój święty świat odkupić raczył”. Przejściu między stacjami towarzyszy natomiast śpiew „Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste zmiłuj się nad nami…”.Uwaga: Droga Krzyżowa może być również odprawiana indywidualnie. W takim przypadku nie jest konieczne wypowiadanie kwestii przypisanych nabożeństwo publicznemu, ale zaleca się zachowanie postaw (przyklękanie przy poszczególnych stacjach). Odprawienie Drogi Krzyżowej – niezależnie czy samemu, czy wspólnie – wiąże się z możliwością uzyskania odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami. Aby go uzyskać:1) nabożeństwo powinno zostać odprawione przed urzędowo erygowanymi stacjami Drogi Krzyżowej;2) każda ze stacji musi być oznaczona krzyżykiem;3) wierny musi rozważać Mękę i śmierć Chrystusa (nie jest konieczne rozmyślanie o poszczególnych tajemnicach każdej stacji);4) wierny powinien przechodzić od jednej stacji do drugiej (przy publicznym odprawianiu wystarczy, aby prowadzący przechodził, jeżeli wszyscy wierni nie mogą tego czynić).W przypadku, gdy ktoś z powodu słusznej przyczyny (np. choroby, podróży) nie może odprawić Drogi Krzyżowej według powyższych wytycznych, zyskuje odpust zupełny po przynajmniej półgodzinnym pobożnym czytaniu lub rozważaniu Męki Drogi KrzyżowejDo tradycyjnych 14 stacji Drogi Krzyżowej należą kolejno:Stacja I: Pan Jezus na śmierć II: Pan Jezus bierze krzyż na swoje III: Pierwszy upadek Pana IV: Pan Jezus spotyka swoją V: Szymon z Cyreny pomaga nieść krzyż VI: Weronika ociera twarz Pana VII: Pan Jezus upada pod krzyżem po raz VIII: Pan Jezus pociesza płaczące IX: Trzeci upadek Pana X: Pan Jezus z szat XI: Pan Jezus do krzyża XII: Pan Jezus umiera na XIII: Pan Jezus z krzyża XIV: Pan Jezus do grobu podkreślić, że spośród wymienionych stacji tylko dziewięć (I, II, V, VIII, X-XIV) znajduje potwierdzenie u Ewangelistów. W Biblii nie ma bowiem mowy o pozostałych pięciu wydarzeniach, tj. o upadkach Pana Jezusa, spotkaniu Pana Jezusa z Matką oraz o otarciu twarzy Pana Jezusa przez Weronikę. UWAGA: w ostatnich latach do powyższych czternastu coraz częściej dodawana jest XV stacja – Zmartwychwstanie. Ponadto warto wspomnieć, że w 1991 r. papież Jan Paweł II zapoczątkował celebrowanie tzw. Biblijnej Drogi Krzyżowej, która w przeciwieństwie do tradycyjnej formy nabożeństwa w całości opiera się na przekazie Pisma ją 14 następujących stacji:Stacja I: Jezus w Ogrodzie II: Jezus zdradzony przez III: Jezus skazany na śmierć przez IV: Piotr wypiera się V: Jezus osądzony przez Poncjusza VI: Jezus biczowany i koronowany VII: Jezus bierze krzyż na swe VIII: Szymon z Cyreny pomaga nieść krzyż IX: Jezus spotyka niewiasty X: Jezus przybity do XI: Jezus obiecuje swoje Królestwo żałującemu XII: Matka i umiłowany uczeń pod krzyżem XIII: Jezus umiera na XIV: Jezus zdjęty z krzyża i złożony do z decyzją papieża Benedykta XVI ogłoszoną w 2007 r., Biblijna Droga Krzyżowa może być odprawiana zarówno prywatnie (indywidualnie), jak i publicznie (wspólnotowo). Informator Kalendarz liturgiczny, rok liturgiczny - co to jest, ile trwa?W Polsce i w zdecydowanej większości krajów Europy obowiązuje kalendarz gregoriański. Na jego podstawie rok świecki składa się z 12 miesięcy, 52 tygodni i 365/366 dni. Dokładnie tyle samo trwa rok liturgiczny w religii katolickiej. Cykle te nie są... Co to jest nowenna pompejańska?Nowenna pompejańska (tzw. nowenną nie do odparcia) to modlitwa odmawiana na różańcu do Matki Bożej Pompejańskiej. Składa się z 6 tradycyjnych nowenn, a zatem trwa 54 dni. Dzieli sie ją na dwie równe części po 27 dni:• Pierwsza część, czyli trzy pi... Co to jest Msza wotywna?W Kościele katolickim Msze wotywne należą do tzw. Mszy okolicznościowych, które są odprawiane ze szczególnej okazji bądź w odpowiedzi na różne potrzeby wiernych niezależnie od formularza mszalnego obowiązującego w danym dniu woty... Chrzest dorosłych w Kościele katolickim„Zdatnym do przyjęcia chrztu jest każdy człowiek, jeszcze nie ochrzczony.” (Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 864)Zgodnie z obowiązującym prawem kanonicznym chrzest może być udzielony każdej osobie pod warunkiem, że nie przyjęła ona tego sakramentu ... Postawy podczas Mszy świętejW trakcie mszy świętej wierni powinni w tych samych momentach przyjmować jednakowe postawy liturgiczne, którymi są: postawa stojąca, postawa siedząca oraz postawa stojąca jest postawą człowieka wolnego, otwartego i gotowego do dzi... Miejsca święte w PolsceZgodnie z obowiązującym w Kościele katolickim Kodeksem Prawa Kanonicznego „miejscami świętymi są te, które przez poświęcenie lub błogosławieństwo, dokonane według przepisów ksiąg liturgicznych, przeznacza się do kultu Bożego lub na grzebanie wiern... Zobacz więcej Modlitewnik Zobacz więcej

opisz 11 stacje drogi krzyżowej